30/01/2015

Genièr de 2015

• Vergonha als calucs de Dius de la secta Boko Haram qu'an massacrat 2000 personas dins de vilatges al Nigeria.
• Vergonha als calucs de Dius que son venguts far un chaple dins la redaccion de Charlie Hebdo, qu'an tuat de policièrs e de Josieus dins una espiçaria (17 mòrts).
• Òsca a la reaccion del pòble francés que se vòl pas far emmerdar per de calucs de Dius (gaireben 4 milions de personas dins las carrièiras).
• Òsca als coratjoses que contunhan de far de caricaturas e a se trufar dels calucs de Dius.
• Òsca a la una de Charlie Hebdo (Mahomet que plora amb, al-dessús, “Tot es perdonat”) e òsca a gaireben totes los jornals franceses que l'an facha veire.
• Òsca al salari minimum en Alemanha.
• Òsca a la descobèrta de la tomba d'una reina d'Egipte, Khentkaous III, pels arqueològs.
• Òsca a la demission del president italian, Giorgio Napolitano, 89 ans.
• Òsca a Aléxis Tsípras del partit Syriza elegit en Grèça, portaire d'espèr per Euròpa, que, pel premièr còp, refusa de prestar serment sus la biblia e presta serment pas que davant d'autoritats laïcas.
• Òsca als Kurdes qu'an fach recuolar los calucs de Dius a Kobane en Siria.
• Vergonha a la decapitacion de dos japoneses pels calucs de Dius en Siria.
• Vergonha al sòrt reservat (de seanças de còps de gimbla), en Arabia Saodita, a Raif Badaoui, jove blogaire condamnat per renèc a 10 ans de preson e 1000 còps de gimbla.
• Vergonha a la mòrt qu'a pres Marcel Esquieu, René Vautier, Yves Rouquette, Jean-Pierre Beltoise, Stéphane Charbonnier (Charb), Jean Cabut (Cabu), Georges Wolinski, Bernard Verlhac (Tignous), Philippe Honoré, Elsa Cayat, Bernard Maris, Francesco Rosi, Anita Ekberg, José Artur e Demis Roussos.

29/01/2015

Sosten a Raif Badaoui

Blogaire saodian condamnat en 2012 a 10 ans de preson e 1000 còps de gimbla (qu'òm li balha pichon a pichon per lo tuar pas d'un pic) per renèc.

21/01/2015

Las religions mancan d'umor

Ara que l'emocion tomba un pauc, dins lo mitan occitanista, las lengas se levan per dire : “Oèi, Charlie, bon… Èran contra las lengas regionalas.” Òc mas la linha editoriala d'aquela mena de jornal (satiric, sembla far besonh d'o tornar dire) es de se trufar de tot e particularament de totes aquelses que se prenon un pauc tròp (e de longa) al seriós. Se parlavan de las lengas regionalas, èra qu'èran en vida.
Amai dins nòstra vida de cada jorn, nos cal de monde per se trufar de nautres. Aquò aduja per prene un pauc de recuol, quitament sus de conariás. Aquelses falords a kalachnikov, se de monde pròches d'elses s'èran un pauc trufats de lors geremiadas quand èran pus joves, benlèu qu'aurián avut lo començament d'un dobte sus l'existéncia d'un Dieu pelut jagut sus una nívol a comandar de nhafrar lo paure monde. Las religions mancan d'umor e l'umor se deu ensenhar als enfants tant coma lo rèsta. Benlèu mai que lo rèsta (remarcatz que los enfants-reis de uèi an pas brica d'umor).


Ai pas res contra las religions mas que me vengan pas far cagar dins mas libertats. Charb, sortís d'aquel còrs ! Conseisse pas lo Coran ni mai las recomandacions dels Josieus mas coneisse un pauc la religion catolica. Aquela es pas en rèsta. Quand vau a un maridatge religiós e que quauqu'un se leva, lo nas laugièr (una femna sovent), per anar legir “Urosa la femna sometuda, urosa la femna que se sap calar…” [las granolhas reconeissaràn lo tèxte que parle, es un classic], me pòde pas empachar de cercar qual a causit lo tèxte e de demandar per de qué aquela personsa pausèt un jorn son cervèl dins un bugadièr.
Ara que lo temps de ma vida es un pauc passat, vese ben que soi pas jamai estada rèdda-fòla de degús. Me vese pas començar amb un personatge imaginari. Los autres fan coma vòlon. Es lor afar a elses mas que me vengan pas far cagar a ieu.
De tot biais, l'ensenhament d'aquel chaple es que Charlie Hebdo sembla unic al monde. Legiguère que Charlie Hebdo, s'aviá assajat d'existir amb tant de vam qu'en França, seriá estat defendut dins totes los autres paises europencs. Crese que i a quauques Charlie-Hebdo mas de Charlie-Hebdo mòls. Aquí avèm mesurat l'importància de son existéncia. Lo monde de Charlie son mòrts per la Libertat (tant coma los autres, flics o Josieus, que representavan encara quicòm mai d'òrre dins l'esperit cabord dels terroristas).
Après, lo vejaire de un o de l'autre dins lo jornal, òm se'n fot. Òm pòt totjorn respondre o daissar pissar. E sovent èran pas d'acòrdi entre elses, dins la còla. Maris èra l'amic de Houellebecq, aquò empachèt pas los autres de decidir de far çò que serà lor darrièira Una amb Houellebecq assetat suls ginolhs de Le Pen. Se Val pensa que la lenga francesa es la sola digna d'èsser parlada, es son problèma e soi pas d'acòrdi. Se Debbouze aima pas de veire dos curats s'encuolar dins Charlie, es son problèma. Ieu, aquò me fa rire e, coma el, me regaudisse de veire qu'en França, avèm lo drech de metre dos curats que s'encuolan en Una d'un jornal satiric. 
Ai totjorn aimat de legir las linhas de çò que sòne los “nanards vièlhs”. Aquò m'aduja per agachar bracejar lo monde politic. Davant los guirguilhs entre Charlie e Siné, la prumièira causa qu'anave legir dins Charlie èra lo dacòs de Siné. D'acòrdi o pas amb el, i trobave totjorn quicòm per soscar. Contunhe dins Siné Hebdo.
Los legeires d'aquel blòg sabon qu'aime los dessenhs de premsa. Dison sovent tot. Cabu, Charb, Wolinski, Tignous e Honoré me mancaràn (tornatz agachar lo trabalh d'Honoré dins de vièlhs Charlie Hebdo : m'espantava aquel tipe que n'aviái pas jamai vista la cara davant lo 7 de genièr de 2015). L'omenatge dels autres es estat a la nautor de çò que èran.

08/01/2015

L'emplastre

Un emplastre. Cabu, lo brave Cabu, Charb lo coratjós e Wolinski l'istoric. Puèi comprenguère que mon Bernard Maris del divendres matin e Tignous de las moscas èran tanben tombats. Puèi Honoré e sos dessenhs negres que remirave tant. Dotze, dotze mòrts per la Libertat. Quicòm que vos tomba sul cap e que vos fa un mal de can. E, sai pas per de qué, òm i crei sul pic. E aquò vos assuca encara mai d'i creire sul pic.
Brame dempuèi ièr. Brame per çò que, tot aquel monde, es ma familha. Brame per çò que pense coma elses pensavan. Brame per l'injustícia. Brame per çò qu'aquel brave, brave, brave monde es mòrt, mòrt, mòrt. 
Aqueste matin, sola sul camin del trabalh, me fasiá mai que jamai besonh d'èsser en familha. Escotère la matinala d'Inter e plorère amb Seux, amb Cohen, amb Val, amb Guetta, amb Pelloux. Puèi venguèt la votz rasseguranta del paire Badinter. Ère vertadièirament en familha. Bramave encara mai mas ère pas sola. Ère amb los que me causiguère fa bèl briu.
Ièr, a l'ora que se fasián assassinar, ère dins la glèisa de Camarés a entarrar Ives Roqueta.

Dempuèi ièr, de carradas de dessenhs mai que bons son publicats.
Dificil de far una causida. 

05/01/2015

L'escriveire public

« Quand aurai tot perdut,
mon lassitge, ma lenga e lo gost de luchar,
me virarai encara un còp cap a vosautres,
òmes mieus,
carretièrs, jornalièrs, pastres, varlets de bòria,
caratges doblidats, esperduts renegats,
òmes dels vilatges esconduts,
dins un temps que vòl pas,
que pòt pas espelir
e traparai dins vòstre agach,
dins lo quichar de vòstras mans,
dins vòstres crits mandats de lònga,
de fons a cima de la tèrra,
e que degun pòt far calar,
una rason de creire encara.
Tornarai èsser per vosautres,
abitants grèus e maladrechs
d’un país de la votz d’enfança e de tèrra,
lo mainatge qu’ai pas quitat d’èsser,
un enfant de la vila en cèrca de l’amor,
del pibol plegadís coma un cant de pelhaire
trevant los nauts pelencs de la vòstra mementa,
d’òmes que sabon tot sens aver ren legit
que lo libre del temps que fai.
Quilharai una taula
còntra lo vam dels sèrres
e me farai per vosautres
escriveire public. » (Yves Rouquette)

La dolor me tòrç.
Lo poèta es mòrt.