25/06/2015

Immersion

Aquesta passa, passe bravament de temps sus Aubrac per aprestar un libre suls montanhièrs. Aquò m'encanissa de veire totas aquelas polidas publicacions sus Aubrac que fan pas cas de la lenga d'aquel país. Las polidas fòtos fan pas tot. Se'n manca. Per dintrar dins l'arma d'un país, cal la clau de sa lenga. Tant fotografs que son, tant escriveires que son, per ignorància, per fenhantum o per mesprètz, lor mancarà totjorn aquò. Sans comptar totas las conariás que son estadas escrichas sul trabalh dins los masucs.
Prumièr avantatge per ieu per far aquel trabalh : parle la lenga. Segond avantatge : un ancian montanhièr mai que brave me fa sègre pertot amont. Tresen avantatge : mon rèire-pepè èra cantalés dins un masuc de Gavaldan, al Puèg de La Trelha. Fa que las pòrtas me son totas dubèrtas. Los que coneisson lo país sabon, qu'amont, las pòrtas se dubrisson pas coma aquò. Aquí, cadun sap pas cossí far per m'adujar. Un me dubrís un masuc vièlh que totes los apleches i son encara dedins, un autre me convida per anar plantar l'aure de Sent-Joan, un autre me fa veire las plantas d'Aubrac dins la lenga del país, totes me convidan per lor fèsta de Sent-Joan puèi per lor maja fèsta del 3 d'octobre...
Soi acostumada a èsser amb de monde que parlan la lenga nòstra mas, amont, es quicòm mai. Ja, degús o remarca pas. Aquò lor sembla natural de me parlar en occitan e que lor responde en occitan. Lo mai susprenent es amb las femnas. Elas tanben me parlan normalament en occitan. Endacòm mai, las femnas an de mal a parlar en occitan amb de monde d'endefòra. Me carre e me sentisse viva al mièg de tot aquel brave monde. La vida es polida.

Aucun commentaire: