05/01/2015

L'escriveire public

« Quand aurai tot perdut,
mon lassitge, ma lenga e lo gost de luchar,
me virarai encara un còp cap a vosautres,
òmes mieus,
carretièrs, jornalièrs, pastres, varlets de bòria,
caratges doblidats, esperduts renegats,
òmes dels vilatges esconduts,
dins un temps que vòl pas,
que pòt pas espelir
e traparai dins vòstre agach,
dins lo quichar de vòstras mans,
dins vòstres crits mandats de lònga,
de fons a cima de la tèrra,
e que degun pòt far calar,
una rason de creire encara.
Tornarai èsser per vosautres,
abitants grèus e maladrechs
d’un país de la votz d’enfança e de tèrra,
lo mainatge qu’ai pas quitat d’èsser,
un enfant de la vila en cèrca de l’amor,
del pibol plegadís coma un cant de pelhaire
trevant los nauts pelencs de la vòstra mementa,
d’òmes que sabon tot sens aver ren legit
que lo libre del temps que fai.
Quilharai una taula
còntra lo vam dels sèrres
e me farai per vosautres
escriveire public. » (Yves Rouquette)

La dolor me tòrç.
Lo poèta es mòrt.

Aucun commentaire: