21/01/2015

Las religions mancan d'umor

Ara que l'emocion tomba un pauc, dins lo mitan occitanista, las lengas se levan per dire : “Oèi, Charlie, bon… Èran contra las lengas regionalas.” Òc mas la linha editoriala d'aquela mena de jornal (satiric, sembla far besonh d'o tornar dire) es de se trufar de tot e particularament de totes aquelses que se prenon un pauc tròp (e de longa) al seriós. Se parlavan de las lengas regionalas, èra qu'èran en vida.
Amai dins nòstra vida de cada jorn, nos cal de monde per se trufar de nautres. Aquò aduja per prene un pauc de recuol, quitament sus de conariás. Aquelses falords a kalachnikov, se de monde pròches d'elses s'èran un pauc trufats de lors geremiadas quand èran pus joves, benlèu qu'aurián avut lo començament d'un dobte sus l'existéncia d'un Dieu pelut jagut sus una nívol a comandar de nhafrar lo paure monde. Las religions mancan d'umor e l'umor se deu ensenhar als enfants tant coma lo rèsta. Benlèu mai que lo rèsta (remarcatz que los enfants-reis de uèi an pas brica d'umor).


Ai pas res contra las religions mas que me vengan pas far cagar dins mas libertats. Charb, sortís d'aquel còrs ! Conseisse pas lo Coran ni mai las recomandacions dels Josieus mas coneisse un pauc la religion catolica. Aquela es pas en rèsta. Quand vau a un maridatge religiós e que quauqu'un se leva, lo nas laugièr (una femna sovent), per anar legir “Urosa la femna sometuda, urosa la femna que se sap calar…” [las granolhas reconeissaràn lo tèxte que parle, es un classic], me pòde pas empachar de cercar qual a causit lo tèxte e de demandar per de qué aquela personsa pausèt un jorn son cervèl dins un bugadièr.
Ara que lo temps de ma vida es un pauc passat, vese ben que soi pas jamai estada rèdda-fòla de degús. Me vese pas començar amb un personatge imaginari. Los autres fan coma vòlon. Es lor afar a elses mas que me vengan pas far cagar a ieu.
De tot biais, l'ensenhament d'aquel chaple es que Charlie Hebdo sembla unic al monde. Legiguère que Charlie Hebdo, s'aviá assajat d'existir amb tant de vam qu'en França, seriá estat defendut dins totes los autres paises europencs. Crese que i a quauques Charlie-Hebdo mas de Charlie-Hebdo mòls. Aquí avèm mesurat l'importància de son existéncia. Lo monde de Charlie son mòrts per la Libertat (tant coma los autres, flics o Josieus, que representavan encara quicòm mai d'òrre dins l'esperit cabord dels terroristas).
Après, lo vejaire de un o de l'autre dins lo jornal, òm se'n fot. Òm pòt totjorn respondre o daissar pissar. E sovent èran pas d'acòrdi entre elses, dins la còla. Maris èra l'amic de Houellebecq, aquò empachèt pas los autres de decidir de far çò que serà lor darrièira Una amb Houellebecq assetat suls ginolhs de Le Pen. Se Val pensa que la lenga francesa es la sola digna d'èsser parlada, es son problèma e soi pas d'acòrdi. Se Debbouze aima pas de veire dos curats s'encuolar dins Charlie, es son problèma. Ieu, aquò me fa rire e, coma el, me regaudisse de veire qu'en França, avèm lo drech de metre dos curats que s'encuolan en Una d'un jornal satiric. 
Ai totjorn aimat de legir las linhas de çò que sòne los “nanards vièlhs”. Aquò m'aduja per agachar bracejar lo monde politic. Davant los guirguilhs entre Charlie e Siné, la prumièira causa qu'anave legir dins Charlie èra lo dacòs de Siné. D'acòrdi o pas amb el, i trobave totjorn quicòm per soscar. Contunhe dins Siné Hebdo.
Los legeires d'aquel blòg sabon qu'aime los dessenhs de premsa. Dison sovent tot. Cabu, Charb, Wolinski, Tignous e Honoré me mancaràn (tornatz agachar lo trabalh d'Honoré dins de vièlhs Charlie Hebdo : m'espantava aquel tipe que n'aviái pas jamai vista la cara davant lo 7 de genièr de 2015). L'omenatge dels autres es estat a la nautor de çò que èran.

Aucun commentaire: