31/07/2013

Julhet de 2013

• Òsca a Albert II, rei dels Bèlgas, 79 ans, qu'a decidit d'abdicar.
• Vergonha a la canonizacion d'un tipe qu'èra anat en Africa explicar que se caliá pas servir d'un preservatiu.
• Vergonha a l'armada egipciana que s'es mainada de sortir Morsi de la presidéncia alara qu'es estat elegit pel pòble. Se tòrna pas sul pic lo poder als civils, serà un còp d'estat militar. Mas quicòm me ditz que lo pòble a ara comprés que podiá èsser romegaire e qu'aquò pagava. E vergonha a totes aquelses òrres mascles que pensan qu'una jòia prigonda se deu acabar per un viòl de femna.
• Vergonha a la França que refusa de balhar l'asil politic a Edward Snowden, jove american perseguit pels U.S.A. per çò qu'a fach saupre al monde que los Etats-Units escotavan illicitament gaireben totes los paisses (enemics mas tanben amics). Las bonas relacions amb un fòrt son mai importantas que los dreches d'un òme, amai dins lo país dels Dreches de l'Òme.
• Vergonha a la mòrt qu'a pres André Verchuren, André Théron, Henri Alleg, Pierre Fabre, Denys de la Patellière, Valérie Lang e Bernadette Lafont.
• Òsca a Nelson Mandela qu'aurà festejat sos 95 ans.
• Vergonha a aquela fatalitat que fa que totes los opausaires de Vladimir Poutine finisson en preson.
• Vergonha a l'assassinat de Mohammed Brahmi, opausaire, en Tunisia. A seguit lo camin de Chokri Belaïd.

Assaja encara !

25/07/2013

Estivada 20 ans ja.

L'Estivada dins lo calimàs de l'après-miègjorn. E lo ser lo fuòc amb Lou Dalfin. Ja qu'ère amorosa de l'Italia… Quanta energia Sergio Berardo ! Fòrça bona idèia d'un concèrt amb de convidats (Joan de Nadau, Andiu Ricròs, Los Bohaires…). 

19/07/2013

Silenci, aquò buta !

Ai acabat Guèrra e patz

I ère dempuèi la fin d'abrial. Quand comencère lo prumièr libràs, me diguère qu'anariái pas al cap talament que i aviá de personatges. Cresiái de passar mon temps a cercar qual èra qual. E puèi non, Tolstoï a lo biais de rampelar las causas e las situacions. Fa que, pichon a pichon, òm coneis son monde e òm vòl saupre çò que lor va arribar. Un còp l'autor descriu la vida de tot aquel monde, un còp nos conta la guèrra contra Napoleon. E coma de personatges son dins l'armada russa, lo ligam se fa. Fin finala, acabère lo prumièr libre e m'afanère de començar lo segond.
Ja, aimave pas Napoleon (comprene totjorn pas cossí es encara possible de l'anar badar dins sa caissa de mòrt de megalò als Invalides). Serà pas amb l'analisi de las batèstas de Tolstoï e son agach sul trabalh dels istorians que vau començar de m'amigadar. Ai apres un fum de causas (la campanha de Russia de 1812, la vida de cada jorn dels soldats, lor excitacion al moment del començament dels afrontaments, lor soscadissa, los presonièrs, Moscou que brutla…). E puèi, en defòra de la guèrra, Toltoï descriu lo questionament prigond dels personatges sus la vida (los afogats de francmaçonariá se carraràn), la societat russa d'aquel temps (sustot la nauta), la mòrt. 
Ara qu'ai acabat, me mancan, totes.

Aurà pas calgut bèl briu...


15/07/2013

Aqueste matin dins mos cauls

Duèi, me soi levada matin per anar asagar l'òrt-lo-mai-polit-del-monde. Un còp l'òrt asagat, me soi assetada per l'agachar un moment (es un plaser d'agachar son òrt) en buguent mon tresen cafè. Tot d'un còp, ausiguère sonar lo telefòn e me levère vistament per montar a l'ostal. Al moment que passave davant la pòrta de la cava, vegère quicòm qu'èra defòra e que dintrava dins la cava. Pensère a un raton. Un còp tornada a l'òrt, me plantère davant la pòrta de la cava per veire s'aquò tornava sortir. Res. Al cap d'un moment, tornère agachar l'òrt. E de qué te vegère dins mos cauls ? Un lapinon pichon pichon (fa 12 cm). Sai pas plan cossí es arribat aquí... Enfin, ai benlèu una idèia. Ma conifla de vesin a de lapins dins de gàbias (son en plen solelh, los paures elses, lor a metut un afar negre davant la pòrta per empachar, ço pensa, las odors e, sai qu'a paur que los li panèsse – i a mai de 20 ans qu'ai pas manjat de lapin - cada gàbia es barrada amb un cadenat - totes son pas a Santa-Anna - e passa un temps fòl a cercar cada clau, remarquatz, d'aquel temps, fa d'ombra als lapins...). Benlèu que lo lapinon es tombat d'una gàbia al moment que los apasturava e que s'es vengut rescondre dins ma cava, al ras de l'òrt-lo-mai-polit-del-monde. O a tot comprés, lo lapinon embarrat. E pòt esperar que lo li tornèsse, l'autra conifla ! De mespolas !
En mai d'aquò Isaura a ja comprés que caliá pas far perir lo lapinon que benlèu es una lapineta. Aquò la destimborla pas gaire...