30/01/2013

Ai totjorn aimat lo foot...

Mon eròi del moment es Zlatan Saipaspuscossí.

Janvièr de 2013

• Vergonha a Depardieu qu'a pres la nacionalitat russa e vergonha a Bardot qu'o vòl far. Mas : Bon vent a totes dos ! Aquelses, los voldriái pas dins ma familha.
• Vergonha a al Assad que nos fa un discors sus una Siriaassetjada alara que la revolucion a fach 60 000 mòrts en 2012.
• Vergonha a l'execucion probabla, pels calucs de Dieu, deDenis Allex, ostatge francés en Somalia.
• Vergonha a Al Qaïda que s'espandís al Mali e òsca a laFrança qu'a decidit d'adujar los Malians mas, pel moment, es un pauc sola...
• Vergonha a la mòrt de mai de 80 estudiants d'una universitat d'Alep en Siria. Los dos costats s'acusan d'aquel chaple.
• Òsca a la condamnacion a 5 ans de preson de Gaston Flosse, senator de Polinesia per corrupcion. Èra ora, a mai de 80 ans.
• Òsca a totes aquelses novèls manifestaires de drecha que descobrisson que manifestar fa pas totjorn plegar un governament. Es a se tòrcer de rire de los veire indignats coma son. Son pas acostumats, pardí… Per la refòma de las retiradas, i aviá 3 millions de personas dins las carrièiras. Son nombroses a dire qu'es lo prumièr còp que manifestan. De qué ? Son pas devalats dins la carrièira en 2002 quand Le Pen èra al segond torn de la presidenciala ?
• Òsca a Charles Pasqua qu'es encara davant los jutges (aquí per d'argent tocat del temps de Sadam Hussein en Irac). A totjorn capitat a passar per malhas, aquel ! E òsca al PGD de Total que i es tanben, davant los jutges.
• Òsca a Charles Pasqua (encara) e André Santini qu'an pres 2 ans de preson per destornament de fons de la fondacion d'art Hamon. Marca mal se passeja (enfin) per Pasqua, 86 ans.
• Vergonha al Paris-Dakar (sud-american dempuèi 2009) qu'auriá fach 55 mòrts dempuèi sa creacion en 1979.
• Òsca a l'idèa de far dintrar Olympe de Gouges al Panthéon.
• Vergonha a Nétanyahou qu'es encara prumièr ministre d'Israel, amai se recuola.
• Òsca a la liberacion de Florence Cassez, embarrada al Mexic dempuèi 7 ans.
• Òsca a l'idèa del Reialme Unit de sortir de l'UE.
• Vergonha a la mòrt qu'a pres J.-B. Pontalis, Nagisa Oshima Andrée Putman.

21/01/2013

Presa d'ostatges en Algeria

Òrra realitat dins una rafinariá BP.
38 ostatges de mòrts. 29 terroristas de mòrts, 3 d'arrestats.

50 ans del Tractat de l'Elisèa

Lo laguiòla d'Andrée Putman

Andrée Putman (1925-2013)

Euròpa

Es aquí que l'òm vei que caldriá butar
per balhar mai de mejans a l'Euròpa...

Lo roge e lo negre

Aquel d'aquí l'aviái avut a estudiar en prumièira mas sai pas plan s'arribère a la fin… Vertat es que se legís pas coma de Maupassant e que t'auriái ben fach saltar de passatges entièrs. Mas, pòde pas dire que i ai pas pres de plaser. Al contrari. 
Sovent òm presenta Julien Sorel coma un Valmont mas, de mon vejaire, es pas aquò. De tot biais, Julien Sorel es un milierat de còps mens missant e torçut que lo Georges Duroy (Bel ami) de Maupassant. D'acòrdi, el, lo jove partit de pas res e que vòl arribar (siá dins lo roge - l'armada -, siá dins lo negre - la religion), quand li pren l'idèa de far virar lo cap de Louise de Rênal o lo de Mathilde de La Mole, se lança una mena de desfís contra la societat del sègle XIX. Dins la segonda istòria, cal precisar que la Mathilde es pas per res dins l'interèst que se met a li portar. Julien compren pas plan çò que li tròba aquela filha polida que tot París aimariá d'esposar e se ditz : “Perqué pas ?” Òc, mas dins las doas situacions, fin finala, tombarà el tanben en amor. La fin prova que la prumièira d'aquelas doas istòrias d'amor serà la pus fòrta. Encara un còp e en resumit : las passions son de poison. 
De las 100 darrièiras paginas, posquère pas pausar lo libre. La descripcion de la justícia d'aquel temps fa estrementir... La religion pren çò que deu prene dins las dents. La fin es giganta. Talament giganta que, pel còp, l'istòria avança tròp al fial de las paginas : òm ne voldriá mai.

19/01/2013

10 ans


Fa 10 ans que Françoise Giroud es mòrta. Li devèm bèlcòp, nautras, las femnas. Aimave de l'escotar, de la legir. Remirave son trajècte professional, son coratge, sa determinacion. Me sovene ont ère quand ausiguère a la ràdio qu'èra mòrta. Un modèl.

14/01/2013

800 000 manifestants a París


Son davalats dins las carrièiras e sul Camp de Mars per refusar lo maridatge entre omosexuals mas las revendicacions portavan, de çò qu'ai vist a la television, sus la procreacion medicalament assistida e sus l'adopcion per de cobles omosexuals. En resumit, an manifestat non pas contra la lei que s'apresta e que serà votada per l'Amassada nacionala e pel Senat dins quauques temps, mas contra de leis que poirián sègre. A cada temps son debat. Cal pas mesclar tot e soi pas segura de lo Parlament vòte tant aisidament qu'aquò las autras leis coma votarà, segur, la lei sul maridatge (article 31 del programa d'Hollande a la presidenciala, o aviá anonciat e es estat elegit). 
Jamai un curat serà pas oblijat de benesir un maridatge omosexual mas per de qué l'administracion lor daissariá pas signar un contracte de maridatge ? Vese pas de problèma a aquò. Un maridatge es un contracte coma un autre : un papièr qu'òm signa. Un còp la fèsta acabada, veirem aquelses cobles divorciar coma los autres. Aquò farà de trabalh pels avocats. Pas mai ni mens. Pchitttt ! E coma o ditz Michel Galabru : « Je suis pour le mariage homosexuel. Je ne vois pas pourquoi on devrait épargner quelqu'un parce qu'il est homo ! »
Per tornar al tweet de Didier Porte, aimariái ben de veire, de còp en còp, la Glèisa se mobilizar coma aquò per d'autras causas. Aquò balhariá enveja d'èsser catolic o de tornar èsser catolic…

Present per un fan de Paul Gayraud

Per una taula redonda.

07/01/2013

Escambi salutari

Las istòrias d'amor s'acaban mal en general

Internet a pas res inventat. Quand ère a legir "Une vie" de Maupassant, la maire de l'eroïna legissiá "Corinne ou l'Italie" de Mme de Staël (1766-1817), la filha de Necker. Coma s'èra un ligam internet, un mot d'un tèxte que vos mena sus un autre siti, crompère sul pic "Corinne ou l'Italie". Quand agère acabat mas Maupassantariás, lo tombère dins quauques jorns (amai s'es espés). 
Es una istòria d'amor entre un Escossés e una Italiana. Per ieu qu'aime l'Italia, èra de pan benesit : descripcion de Roma, de Naplas, de Florença, de Venisa (dels monuments, de las òbras d'art, de la mentalitat dels Italians, dels Angleses e tanben dels Franceses). Tot aquò a l'entorn de l'istòria d'amor, fin finala terribla, coma o son totas las istòrias d'amor passionalas (l'autor descriu perfiechament, al fial de las paginas, lo tèrratremol qu'enduran un e l'autre a mesura que la passion creis). Ne pòde pas dire mai, que l'istòria recapta un secret. Me calguèt quauques jorns per començar de legir quicòm mai. I a de libres, coma aquò, que l'òm deu digerir. Mercé a Maupassant d'avure mencionat aquel libre dins son raconte.