22/04/2013

Un tròç del passacarrièira

Imatges de la debuta del passacarrièira e ieu a escotar l'Apèl al pòble de Roergue d'Enric Molin (1971) legit per Paul Bony.
Los RG an comptat 2200 personas. Sèm mai que contents, mai qu'uroses, mai que fièrs. Ne soi estada espantada : tot aquel brave monde qu'avián aprestadas tant de causas, dins un freg tarrible. Capèl bas.  Anam aprestar quicòm de polit per los mercejar dins la premsa. E los de l'organizacion an trabalhat de 6 oras del matin a 6 oras del matin. O voldriái tornar viure mas sens córrer de pertot e al ralentit per poire discutir un pauc amb tot lo monde. Ai un fum de sovenirs pertocants e vos pòde dire que la Mela es al tòp amb son graile !
Òc es una capitada. Los que me creirián pas poiràn totjorn agachar l'edicion occitana de França 3 del 20 d'abrial e escotar çò que dison, sus la lenga occitana, aquel monde desconeguts del mitan occitanista.
Lo jornalista del Jornalet, dins son editorial, a perfiechament encapat çò que voliam far :
Lo trabalh ben fach
« Dins aqueste jornal, mai que mai dins aquestes editorials, disèm totjorn que l’avenir de l’occitanisme e de la cultura occitana passa per la capacitat de trabalhar ben e amb constància. Res es pas gratuit e res s’ofrís pas, encara mens quand l’adversari es la Republica Francesa. Cal per aquò un esfòrç enòrme per far progressar lo movement nacional occitan dins sos encastres politic, cultural, lingüistic, educatiu, economic, ecologic e social. La recèpta que Jornalet ofrís es basada sus tres ponches: trabalhar, trabalhar e trabalhar. Esperar que los autres capiten es lo camin dirècte vèrs la malafin. Pontificar sens s’engatjar es tanben lo camin dirècte vèrs la malafin.
Es per aquò qu’una de las nòvas que nos sèm congostats mai de publicar es lo passacarrièra de Rodés que se debanèt dissabte 20 d’abril. La granda participacion e lo resson qu’a agut aquel eveniment ludic e revendicatiu son pas espontanèus: l’organizacion a fach un intens trabalh de formiga pendent los meses precedents, en fasent sustot çò que cal far: de petitas amassadas per tot lo parçan ont s’explicava çò que se voliá far e cossí se pretendiá far. Lo contacte dirècte es multiplicator perque l’entosiasme se transmet e perque se crèa un ligam de solidaritat de fèrre que demòstra que la causa occitana a mai de militants e d’amics que çò que pensam.
Lo passacarrièra de Rodés es vengut, benlèu sens o voler, un exemple de seguir. L’occitanisme social a de besonh d’acomolar de fòrça, d’optimisme e de legitimitat per aparéisser davant los autres ciutadans e davant los poders publics coma un movement que cal prene en compte e que deu èsser escotat. L’occitanisme deu prene las carrièras sens complèxes e amb coratge. Roergue a mostrat clarament quala es la dralha, qu’es lo meteis camin que cada còp mai trobam, per astre, en mai e mai de manifestacions de l’occitanisme per tot lo país. Anem ! »

Aucun commentaire: