22/02/2013

Encara dins lo sègle XIX

Encara un grand classic, encara de plaser. L'aviái ja legit n'i a un briu e aviái vist recentament lo film de Chabrol (1991) amb Isabelle Huppert, Jean-François Balmer, Christophe Malavoy e sustot Jean Yanne que fa un apoticari manja-curat de prumièira (Flaubert es estat embestiat per la justícia de l'epòca). En legiguent, aviái los imatges del film que tornavan. Emma Bovary espèra quicòm d'ideal per sa vida. I a talament de causas dins aquel libre qu'es dificil de se'n téner a : es l'istòria d'una femna maridada a un mètge, qu'assaja de cercar l'amor endacòm mai, que s'endeuta per endurar sa vida materiala, que roina son ostal e que, fin finala, decidís ne n'acabar amb la vida. Benlèu que totas las filhas a maridar deurián legir Madame Bovary... Mas òm poiriá tornar far lo film del vejaire de M. Bovary. Son personatge es fòrça interessent : l'aima sa femna, amai se l'a roinat. I a pas qu'a legir lo passatge sus la mòrt d'Emma : la vestís de sa rauba de nòvia (lo paure el, al moment que li leva amorosament lo cap per li metre una corona de flors, quicòm de negre sortís per la boca de la mòrta) e la met dins tres caissas de mòrt, amai s'a pas lo sòu. Après, prendrà consciéncia de l'adultari (trobarà de letras) mas contunharà de l'aimar e morirà el tanben, daissant lor paura filhòta.

Aucun commentaire: