21/01/2013

Lo roge e lo negre

Aquel d'aquí l'aviái avut a estudiar en prumièira mas sai pas plan s'arribère a la fin… Vertat es que se legís pas coma de Maupassant e que t'auriái ben fach saltar de passatges entièrs. Mas, pòde pas dire que i ai pas pres de plaser. Al contrari. 
Sovent òm presenta Julien Sorel coma un Valmont mas, de mon vejaire, es pas aquò. De tot biais, Julien Sorel es un milierat de còps mens missant e torçut que lo Georges Duroy (Bel ami) de Maupassant. D'acòrdi, el, lo jove partit de pas res e que vòl arribar (siá dins lo roge - l'armada -, siá dins lo negre - la religion), quand li pren l'idèa de far virar lo cap de Louise de Rênal o lo de Mathilde de La Mole, se lança una mena de desfís contra la societat del sègle XIX. Dins la segonda istòria, cal precisar que la Mathilde es pas per res dins l'interèst que se met a li portar. Julien compren pas plan çò que li tròba aquela filha polida que tot París aimariá d'esposar e se ditz : “Perqué pas ?” Òc, mas dins las doas situacions, fin finala, tombarà el tanben en amor. La fin prova que la prumièira d'aquelas doas istòrias d'amor serà la pus fòrta. Encara un còp e en resumit : las passions son de poison. 
De las 100 darrièiras paginas, posquère pas pausar lo libre. La descripcion de la justícia d'aquel temps fa estrementir... La religion pren çò que deu prene dins las dents. La fin es giganta. Talament giganta que, pel còp, l'istòria avança tròp al fial de las paginas : òm ne voldriá mai.

2 commentaires:

Tam a dit…

Me balha enveja de tornar legir tot lo segle 19. Gramaci!

Patricia a dit…

As rason : de bons moments !