25/07/2012

Aquò me fasiá pensament

Ieu, aime los cementèris, soi coma Mitterrand. Quand vau a l'estrangièr, me cal trobar un cementèri. Es cultural, un cementèri. Dins lo de mon vilatge, coneisse tot lo monde e, los qu'ai pas conescuts, me soi fach contar un pauc lor vida pels ancians. Quand i vau, aquò me pren de temps, lo temps de veire tot lo monde ! I vau sovent, levat per la Totsants. Las fèstas comercialas m'encanissan.
Mas, i a quicòm que me tafurava dempuèi un briu : sus doas tombas de ma familha, mancava de noms. Per quauqu'un que se carra dins los registres e los libres d'istòria, aquò podiá pas anar. Se tròba que las croses de pèira del causse d'aquelas doas tombas son plan vièlhas e plan polidas, plan simplas, blancas, amb los noms vièlhs que començan de s'avalir. Quand i avèm jagut d'autres mòrts "pus joves" (plaça als joves, coma cantava Brassens), seriá estat domatge d'espintar una placa sus las polidas croses. Òc mas dempuèi mai de vint ans, los "joves" mòrts avián pas lor nom sus la tomba. Pensère doncas a quicòm : metre lor nom sus una placa pausada per tèrra. Coma aquò : son marcats, los ancians atanben, e lor lenga mairala a totes es presenta. Ara, soi contenta.

Aucun commentaire: