27/06/2012

Mon Alibèrt

Sai pas se i a un mòt qu'ai pas cercat dins aquel diccionari... Fa 20 ans que me seg de pertot. A una istòria, aquel Alibèrt. Quand aviái un vintenat d'ans, m'agradava ja d'èsser amb los vièlhs. M'a totjorn agradat d'èsser amb los vièlhs. Cossí farai quand serai vièlha vièlha e que i aurà pas pus vièlh que ieu ? E, a 20 ans, coma ara, sovent ère pel campèstre (a l'epòca ère amb ma canha braca que li aviái aprés a culhir las amoras sus las romècs sens se fissar). Sovent, pels camins, trobave Thoum. S'apelava Pèire Bertomiu. El fasiá d'aquarelas e ieu l'agachave far. Aviá los pèlses blancs, blancs e los uèlhs blaus, blaus coma una mar clara. E un accent ! Viviá a Ièras quand èra pas en Avairon. Aviá fach un fum de causas apassionantas dins sa vida e s'èra metut a l'occitan a 80 ans. Ieu, a aquel moment, i ère pas venguda encara. Èra un intellectual. Me carrave. Moriguèt en 92 e sa filha me menèt una caissa qu'aviá daissada per ieu. Dedins : l'Alibèrt e de disques 33 torns de Patric. A la fin de 92, per un azard complet, comencère a trabalhar per la cultura occitana e me calguèt aprene a escriure la lenga secreta que me parlava mon paire. L'Alibèrt de Thoum m'esperava. Aviá ja viscut quand lo me balhèt (es anotat de sa man e aime bravament aquò) mas ara s'amerita ben la retirada dins ma bibliotèca. Se sabiá, Thoum, cossí son Alibèrt me serviguèt ! 

Aucun commentaire: