27/05/2012

Ma vida al convent


Dins las annadas 1998-99, anave cada dimècres après-miègjorn aprene a brocar dins un convent amb Marie de Nazareth dicha per sas amigas e per ieu Nasa. Lo convent, s'avètz fach lo camin de Sant-Jaume, lo coneissètz, es Malet (comuna de Sant-Cosme). Èra un plaser de dintrar aquí dedins cada dimècres. Soi pas tròp religiosa mas totes los luòcs religioses m'agradan : de pèiras (polidas) e de silenci. 
Nasa èra nascuda en 12. S'apelava Andrée de son pichon nom vertadièr. I aviá tanben François (s'apelava sur Saint-François de sai pas qué mas l'apelavan François, te tiran tot quand dintras aquí, amai ta feminitat) que fasiá de dentèla del Pòg amb un carrèu, i aviá sur Veronica qu'èra estada infirmièira a Laguiòla e qu'aviá un vam extraordinari amb sa 2 CV. D'Ursulinas.
Aval, ère la reina. M'esperavan. Ère la qu'aviá los pèlses del jogaire de foot de la television (Emmanuel Petit). Agachavan lo foot, las surs.
Per la mercejar, menave de pichons presents a Nasa mas se permetiá pas de servar qué que siá. Èra dintrada al convent a 24 ans e aviá pas l'abituda d'avure de causas pas que per ela. Quand li menave un boquet per sa cambra, lo boquet anava tot drech a la capèla. Èra coma aquò.
Nasa moriguèt en 2002 e anère a son entarrament. Es entarrada al convent, dins un polit pichon cementèri al ras de l'òrt (un òrt a tombar a la revèrs amb de flors al mièg del plantolièr).
Divendres a ser, i aviá, a Malet, una conferéncia sus l'art roman mas agère pas lo coratge d'i davalar. Èra marcat sus l'anoncia qu'après i auriá una mòstra. Decidiguère d'anar a la mòstra lo lendeman. Dissabte après-miègjorn, davalère doncas a Malet amb un ortensia blu per la tomba de Nasa. La mòstra èra pas a Malet mas a Espaliu, mas siaguère aculhida a braces dubèrts (de notar per las filhas que voldrián far lo camin de Sant-Jaume : lo qu'es a l'acuèlh dels pelegrins es fòrça agradable e, en mai d'aquò, plan plan polit). Posquère tornar far lo torn del convent, posquère tornar dins la pèça ont brocave amb Nasa e, suspresa, sur Veronica es totjorn aquí ! A 102 ans. Bon, es pas dins un estat meravilhós mas es totjorn aquí. Coma que, quand òm a de caractari e qu'òm a una arma joiosa, òm viu bèl briu. L'ortensia blu anèt pas sus la tomba de Nasa mas directament... a la capèla. Bon, cal reconéisser que fasiá bravament de calor e qu'al cementèri auriá pas tengut mièja-ora.
De Nasa, me demòra lo-dedal-de-Nasa que me servís cada còp que prene una agulha. Me volguèt pas aprene a brocar sens dedal. Coma n'aviái pas, me n'anèt cercar un que m'anava dins la caissa-dels-tresaurs-de-cordura e lo me balhèt. M'i calguèt metre, amai s'aquò me fasiá bravament trimar a la debuta. Ara me'n pòde pas passar e sabe pas cordurar un boton sens dedal. 
Nasa brocava per las femnas ricas (fasiá lo noviatge per las filhas ricas a maridar) e, per qu'aquelas dònas posquèsson causir lo jorn que lor conveniá, Nasa aviá brocat un bocin de petaç amb totes los jorns que sabiá far. A cada rega de jorn, una letra roja al punt de crotz : A, B, C, D… Per los que sabon pas çò qu'es un jorn, es l'art de far de polits traucs dins una tela. Lo mai conegut es lo jorn escala que se fasiá a la cima dels lençòls. Ieu, badave aquel bocin de petaç, n'auriái fach un tablèu ! Quand Nasa moriguèt, gausère pas lo demandar en sovenir d'ela. Ièr, gausère. Sai pas se lo tornaràn trobar (deu èsser encara dins la caissa-dels-tresaurs-de-cordura) mas, s'o tròban, ne farai un tablèu.

Aucun commentaire: