11/03/2012

Henri Alauze

Aqueste matin, reçaupère un convit per anar al vernissatge d'una mòstra consacrada a Enric Alauze a Ièras (83). Enric, soi anada a son ostal d'Ièras i a quauquas annadas. Èra un amic dels parents d'una amiga meuna. Es un òme vièlh, un Provençal amb l'accent dels Provençals vièlhs. Demòra dins las carrièiras vièlhas de Ièras. Son ostal es un ostal d'artista. A encara lo lièch que cal un escabèl per i montar dessús. Pertot, dins l'ostal, i a de bocins d'articles, sovent umoristics, d'espintats. Es un personatge. Sa passion : far de tablèus (de femnas sovent). Aime fòrça fòrça çò que fa. Se sètz dins lo Miègjorn, anatz veire, la mòstra es al Molin dels Contes a Ièras, tre lo 13 de març.
Enric es nascut en Avairon dins un pichon vilatge que se sona Lo Samontà, pas plan luènh de Severac lo Castèl. Me'n parlèt quand èrem a son ostal. Èra espandat de veire que coneissiái aquel vilatge e content d'ausir la lenga de sos parents.
Dins l'estiu que seguèt, montère sul Larzac passar una serada amb lo canal istoric de la lucha e una amiga (tanben del canal istoric) me contèt qu'èra a organizar una maja fèsta... al Samontà. Qué ? Al Samontà ? Cal saupre qu'al Samontà i pas qu'un detzenat d'ostals. Pas possible... Lo Samontà, Enric. Enric, Lo Samontà. E vaquí cossí Enric Alauze tornèt al Samontà, lo vilatge seun, un ser d'estiu. I èra pas tornat dempuèi d'annadas e d'annadas. Èra coma un enfant. Aviái parlat d'aquela serada aquí. “Tu, t'aime !” m'aviá dich. Aimariái tant de lo tornar veire, aimariái tant de poder anar a aquel vernissatge. Serà pas possible. Domatge.

Aucun commentaire: