20/07/2011

Iiiiaaaaaaaaaooooooo !

Quand òm nais ont soi nascuda, òm nais gaireben sus un VTT. Fa qu'ai totjorn aimat de far de VTT. Me cal pas demandar de córrer 100 m. mas cap de travèrs me fa pas paur en VTT.
En fàcia de mas fenèstras, ai un bòsc (una faja) que sònan La Gamassa. De l'altre costat d'aquela "montanha" : lo causse. Mas, per anar sul causse, cal montar La Gamassa.
L'altre ser (i a pas melhor per se vojar lo cap après una jornada de trabalh), plovinejava mas partiguère quand mème.
Per la montada dins la Gamassa :

Amb aquò, arribas a la cima que te'n siás pas mainat.
Ausissiái la pluèja mas ère a l'abric jols faus (un bòsc de faus es, de mon vejaire, lo pus polit bòsc del moooonde).
A qualques mèstres de la cima de la còsta, i a un camin que tòrna davalar. Aquí, es ma recompença : dintrar encara mai dins lo negrum del bòsc, rotlar sus las fuèlhas e... davalar a fons. Enfin, a fons, pas tròp a fons quand es trempe. Ai pas enveja d'escabelar.
Per la davalada :

La nuèch tombava, ploviá e, davant ma ròda : un cabiròl. Corriguèt un momenton davant ieu sul camin. Qué volètz mai coma fortuna dins la vida ? Una Ferrari ? Una saca Hermès ? Sans ieu.
Arribère a l'ostal trempa e onchuda de fanga mas amb talament d'estelas dins los uèlhs !

2 commentaires:

lo monta-mametas a dit…

Ai conoscut aquò amb mon Vai Te Tugar (segon Vernet). S'acabèt jos la pluòja dins un solelh, e... dins un romèc.

Patricia a dit…

A ! A ! Òc mas, dins ton país, tot es polit, amai los romegasses !