23/11/2010

Mos gosts en desfasament

Soi totjorn estada coma aquò. Quand ère pus jove, desrabave los uèlhs del prumièr que gausava se trufar de Dalida davant ieu. Se vesiá ben qu'èra una femna talament polida mès talament malurosa tanben. Aqueste ser, vegère Pierre Perret dins una emission. El tanben, l'ai totjorn aimat (e pas solament per çò qu'ajusta un "pardí" tot còp a la fin de sas frasas). Es un polit òme (dedins e defòra). Escotave pas brica lors cançons mès i a de monde, coma aquò, òm aimariá d'èsser lor amic(ga). E Michel Legrand, ai pas jamai compres per de qué degús ne parla pas jamai. Benlèu qu'esperan sa mòrt per reconéisser qu'es un jazzman dels grands, un mèstre. Es aital.

3 commentaires:

Mela a dit…

Mercés per "lily", fasiá moment que l'aviái pas ausida... Me va un pauc fotre lo blues per la jornada, mas rai.
:)

E nos vòs pas metre un extrach de Michel Legrand? coneissi pas.

lo potooon!

Patricia a dit…

E òc que lo coneisses ! 3 oscars, de grammy awards, de golden globes. A trabalhat per Lelouch, Demy (Los Parapluèjas de Cherbourg, Las Domaisèlas de Rochefort), Nougaro e maites.

E ara sa pichona-filha es dintrada dins la dança e... es plan.

Patricia a dit…

Lo ligam es pas passat :
http://www.youtube.com/watch?v=OSD0AaIoYyo