13/11/2010

De còps, òm a pas enveja...

Lo 11 de novembre, una de mas amigas èra arribada per qualques jorns sur Aubrac (vos ai ja parlat d'aquel endrech meravilhós, aquí). Amb una altra amiga, decidiguèrem doncas de montar sus Aubrac per anar caminar un bocin sus la gleva. Pensàvem pas que trobariam de nèu (fasiá pas tròp missant temps en bas, dins lo causse civilizat)... E talament de nèu que lo camin lo mai dirèct èra barrat. Nos calguèt anar córrer al diable per arribar. Mès arribèrem. A La Bòria, i aviá pas pus de nèu mès de fumses e un pauc de pluèja fineta. Diguère a mon amiga : "Amb lo temps que fa, anam demorar davant la chiminèa !" M'i vesiái ja... Solament, quand arribèrem, l'amiga parisenca aviá comandat un acompanhaire per nos far conéisser lo país. Comprenguère lèu que la discutida altorn del fuòc seriá pas per l'immediata-immediatetat. Vai-te'n cercar lo saile dins l'autò... M'ère vestida e calçada per lo freg mès pas brica per la pluèja glaciala. I calguèt anar, dins los fumses e la pluèja. E ben figuratz-vos qu'un còp partits, aquò anèt. La sola contrarietat foguèt de veire pas tròp luènh dins aquel país : lo desèrt verd d'Aubrac malhat d'un fum de parets. Per los que coneisson, èrem dins la partida d'Aubrac de Lozèra que l'òm vei quand òm es a la cascada del Deròc. Aquò sembla l'Irlanda. Caminèrem doas oras. Moralitat : quand òm a pas enveja de sortir, se cal brandir las pelhas. Passe sus la serrada al canton e lo retortilhat que seguèron. :)

Aucun commentaire: