27/10/2010

D'un vam

L'ai legit d'un vam. Gérard Garouste es un artista mondialament conegut mès que coneissiái pas davant de l'ausir un jorn sus Inter. Presentava son libre. Aquel. Filh d'un merchand de mòbles violent que s'èra plan engraissat pendent e après la guèrra suls bens dels Josieus (e sens vergonha encara), Gérard Garouste, escolan mediòcre, se'n sortiguèt pel dessenh. Mai que lo pes de l'antisemitisme de son paire, Garouste conta lo pes de l'eretatge dels parents e de lor catechirme (catolic aicí). E, per çò qu'aprene balha la libertat, se metèt a estudiar la religion josieva.
Tocat dempièi l'atge de 28 ans per una mena de falordisa que li arriba per crisis, passa fòrça temps dins los espitals a se far tornar metre drech. Descriu aquelas passas amb una clarvesença pertocanta.
Quand es plan, fa de tablèus. Mès, coma ditz : "De qué far après Picasso e Duchamp ?" Per viure, a la debuta, Jean-Michel Ribes, amic d'enfança, li fasquèt far de decòrs de teatre. Pièi Garouste rencontrèt Léo Castelli, lo merchand d'art de New-York que fasiá la pluèja e lo bèl temps dins aquel mitan a aquela epòca. E fasquèt lo bèl temps per el. Sos 600 tablèus son pas datats mès signats (coma aquò las missantas passas se veson pas). E cadun pòrta un còdi. Totes aquelses còdis assemblats balharàn un jorn una frasa de 50 letras, metafòra de la siá vida d'artista que se ditz caluc per moments. Aquel libre m'a donada enveja de conéisser son òbra (e d'estudiar l'art, çò que farai tanlèu qu'aurai acabada ma licéncia d'òc).

Aucun commentaire: