01/08/2010

La fin

« Clarament o vesi
Qu'arribi a la fin.
Cal mens de quaranta ans
Per veire res davans.

Es la fin de l'espèr,
Una idèia de ser,
Sens enveja d'anar,
Que se daissar menar.

Res fa pas illusion,
Lo camin sembla long.
Las causas compresas
Son pas las promesas.

Pensi ben plan sovent
E pro serenament
A los que jos tèrra
Son ja sens misèra.

Arrestar la vida
Es causa aisida.
Mas pensi als torments
Legats a mos seguents.

De la vida aital,
Farai mon damantal.
Me daissarai pas pus,
Balhar fe per degús. » (J. M.)

2 commentaires:

Florenci Salesas a dit…

"Pensi ben plan sovent
E pro serenament
A los que jos tèrra
Son ja sens misèra."

Es un fragment terrible, plan dur. Ieu o ai pensat de còps aiçò tanben, a moments a que me soi pas aimat gaire a ieu meteis. Mas aquel amor que los autres senton per tu, de còps, quand ès tan bas, se pòt convertir en una pression, en una sòrta d'obligacion que te pòt portar a aver un desir de venjança. Es pas un sentiment brica plan, mas òc que fòrça uman. La solitud umana es fòrça dura. Nos podèm pas escapar d'èsser sonque. Mas es justament aquela solitud çò que fa que totes nos comprengam, se dobrissèm l'aurelha. Lo fach de partejar aquel sentiment fa qu'inevitablament tanpauc poscam èsser sonque, jamai del tot. I a totjorn quicòm que nos connècta, que nos dona tendresa los unes als autres. E aiçò es polit de viure.

Totjorn sem un pauc sols, mas mai sem sols del tot.

Florenci Salesas a dit…

"jamai" voliá dire, enluòc de "mai".

Escusatz.