21/03/2010

Ponheton, soi ieu...

Ièr, coma lo temps èra a la prima, me diguère : "Ten, vau anar a Ròcas-Altas." Coneisse plan, que i soi anada mai d'un còp. Aquò's sus la comuna de Sant-Andriu de Vesinas (a La Ròca Santa-Margarida, a Dorbiá, cal montar a man esquèrra). Del vilatge de Sant-Andriu a Ròcas-Altas, cal prene un camin de tèrra (una tèrra que sembla la de Roland-Garros). Montère un pauc amb l'autò pièi m'arrestère per caminar un bocinon a pè. Aquí me pausère un briu, prenguère de fòtòs e, coma èra mai de 5 oras, tornère davalar. Enfin… volguère tornar davalar. Quand cerquère lo camin que m'aviá menat aquí, te vegère de camins de tèrra pertot. Òc mès quante camin aviái pres per montar ? De qué sembla tant un camin de causse coma un altre camin de causse ? Virère un moment, n'assajère un, pièi un altre (…). Fin finala, m'engulhère dins un e lo seguère. Caliá ben far quicòm. Mès, èra pas lo de l'autò. Davalère, davalère, davalère… Me pensave qu'anave tombar sus un riu et que me caldriá tornar montar. Pièi (soi totjorn un pauc optimista) me diguère que podiái ben tombar tanben sus una rota. E i tombère sus una pichona rota. Alleluia ! Solament : 1 - Sabiái pas ont ère. 2 - Lo portable passava pas. 3 - Pas cap d'autò nimai d'ostal. 4 - La nuèch tombava. 5 - Ère pas vestida per aquelas conariás. Aquí pensère a Ponheton que monta sus un aure per veire se i a de lum enluòc. Bon. De qué far ? Montar o davalar ? Davalère (ère lassa). Tombère sus una placa pegada contra un ròc que disiá qu'ère sus la rota que juntava Dorbiá e Jonta. Ère plan pantida amb aquò... Caminère e trapère un ostal. Alleluia tornar ! Malerosament i aviá pas degús. Pas que de cans que japavan. Tornère doncas prene la rota. Encara pus bas, te vegère un papièr espintat sus un aure : "Variante La Roque". Ère verda, de variantas n'aviái presas 40 (començave de pus avure d'umor, amai se prenguère la fòtò quand mème) ! Començava de far nuèch e ieu d'avure freg. Contunhère e, fin finala, gaireben arribada a La Ròca, ausiguère una autò que montava. L'arrestère. Èra un òme dins un 4x4 gris. 60 ans empr'aquí, que semblava Jacques Séguéla (aquel de la rolex). Dubriguèt sa fenèstra tot risolet. Se deviá pensar : "Mès de que fa aquí aquela femnòta vestida coma per anar a un conselh d'administracion ?" Li diguère qu'ère perduda e que veniái de Ròcas-Altas. Agèt d'uèlhs redonds e me diguèt qu'aviái fach un quinzenat de quilòmestres. M'estonèt pas... E li ai pas dich quantes de còps aviái fach vai-e-vèni per assajar de trapar lo bon camin. Ère partida per caminar un quart d'ora e caminère un sègle ! Me convidèt a montar dins lo 4x4 e me diguèt que se voliá arrestar a l'ostal d'en dessús (aquel que ère anada espincar, èra seun) per trapar quicòm. Aquí, me demandèt se voliái dintrar per beure d'aiga. Diguère que non. Comprenguèrem totes dos que la situacion èra un pauc embarrassanta (quand aquò vira coma aquò, vos manca juste de tombar sus Jack l'estripaire !). Me volguèt pas far paur, anèt quèrre una botelha de vin dins l'ostal (èra convitat per dinnar) e me menèt una botelha d'aiga. Pièi, tornèrem prene la rota per Sant-Andriu. Solament, a un moment, prenguèrem un camin de tèrra a man drecha. Glops. "Pense pas que soi passada per aquí…" li diguère. Aquí tornar comprenguèt que me metiá dins una situacion delicata e me diguèt que, per aquí, arribariam a l'autò directament. Ère ben forçada d'o creire. E tornèrem a l'autò, efectivament. Fasiá nuèch negra.
Sai pas cossí se sona aquel mossur mès vau cercar son nom (sabe plan, ara, ont demòra !) e li mandar quicòm per lo mercejar.

1 commentaire:

Mela a dit…

o mila dieus! Akò m'auriá pogut arribar a ieu , soi una especialista de la causa... e auriái flipat grèu grèu grèu.
Enfin, tot s'acaba plan :D