29/07/2009

De mots

E se l'òm passava sa vida lo mai possible a costat de la societat ? A l'agachar.
L'enemic es conifla : crei qu'aquò's naltres, l'enemic, alara qu'aquò's el !
Assage totjorn de far çò que sai pas far, coma aquò aprene a o far.
L'arma es generosa quand òm pren mai de plaser a balhar qu'a reçaupre. 
Vesin : bèstia damatjosa.
Vida, un afar de causida que s'acaba totjorn per : "garric o pin ?"
Perqué ganhar la Luna quand òm pèrd la Tèrra ?
Perqué èstre cultivat quand sufís de barrar lo cais per lusir en societat ?
Soi l'amiga del temps.
La nostalgia, aquò's coma los còps de solelh, aquò fa pas mal sul pic, aquò fa mal lo ser.
Lo nòstre Diu es lo Diu vertadièr. Mès lo Diu dels altres ?
Lo languiment ven de l'uniformitat.
Ai talament caminat, qu'a la fin t'ai trobat.
Se Diu existissiá, seriá una bibliotèca.
Cada lenga vei lo monde d'un biais diferent.
Un polit vèrs a dotze pès e doas alas.
Ai decidit d'èsser urosa per çò qu'aquò's bon per la santat.
Quante coratge que cal, de còps, per causir la vida !
Tant val melhor un missant caractèr que pas cap de caractèr.
D'unses pensan que los altres s'enganan de camin, se jamai seguisson pas lo lor.

Aucun commentaire: