21/03/2009

De mots

Per dondar lo Diable, lo maridèron.
Que plaser fa, plaser agacha.
Pichòt niu, que t'aimi ieu !
L'an que ven es un brave òme.
La femna coma la tela, mal se causís a la candela.
Una femna dins cada pòrt, un pòrc dins cada femna.
La pauretat fa los panaires coma l'amor los poètas.
Quand sabes pas end vas, agacha d'end venes.
Dins totas las lagremas s'atardiva un espèr.
Far e desfar, tot es besonha.
Tot còp, se cal pausar de far pas res.
S'as calor a la cosina, vai-t'en a la solharda.
Cada poma es una flor qu'a conescut l'amor.
Piu-piu dura un briu.
L'arma a d'illusions coma l'aucèl d'alas, aquò's çò que la sosten.
L'ermita crei qu'a trobat Dieu per çò qu'a trobat la solitud.
La retirada, la cal prene viu.
La sola patz definitiva es aquela dels cementèris.
Istòria dels òmes, istòria de lor talent.
Balha de civada a ton ase, te pagarà amb de pets.

2 commentaires:

manjacostel a dit…

aqui un brava tièra de provèrbis .
E totis vertadièrs .
Ne'n legiguèri mantuns , sul libre de las editions de Lacour.
Un es verai que los autres , la retirada cal la prendre viu...

Patricia a dit…

N'i a qualqu'unses de Calelhon...