18/02/2009

Ieu soi del país de las cardabèlas

Cardabèla : carline aux feuilles d'acanthe. N'i a que la sònan "solelh". Se duèrb quand fa solelh, se barra quand ven la pluèja. Dins lo temps, la manjavan. Se la penjatz sus la pòrta de l'ostal, vos pararà del missant sòrt.

« Cardabèla, ròsa verda,
Ròda de prima endentelada,
Èrba solelh a ras de sòu nascuda,
Dels amors de la pèira e dau solelh.
Dau vent d'ivèrn desrabada,
Te'n sovenes que siás ròda ;
E ròda que rodaràs,
Per pelencs e per planasses.
Franca e sauva de tot luòc,
Ròda de la desfortuna.
Coma lo chòt o la ratapenada,
A la pòrta t'an clavelada,
De cara a ton paire solelh.
Tos dets se cròcan sul tieu còr,
E se durbisson. Mòrta, vives.
La crotz fai l'immortalitat.
E siás dins la claror, la man duberta,
Coma la man etèrna dau vièlh temps. »
(in D'aici mil ans de lutz, de Max Roqueta)

Aucun commentaire: